ผู้เขียน : อาจารย์ทอมมี่ (พิเชฐ เจียรมณีทวีสิน)
อดีตนายกสมาคมนักคณิตศาสตร์ประกันภัยแห่งประเทศไทย

ช่วงนี้สังคมกำลังให้ความสนใจกับกรณีของ “โน้ส อุดม” ที่ออกมาเล่าถึงการถูกคนใกล้ตัวโกงเงินไปจำนวนมาก เรื่องนี้ได้รับความสนใจไม่ใช่เพียงเพราะจำนวนเงินที่ถูกพูดถึง แต่เพราะสะท้อนบทเรียนสำคัญเรื่องการเงินที่หลายคนอาจมองข้าม นั่นคือ เมื่อเรามีเงิน เงินก้อนนั้นควรถูกวางไว้ที่ไหน ใครเป็นผู้ดูแล ใครเป็นผู้รับผิดชอบ และเจ้าของเงินสามารถตรวจสอบได้จากระบบต้นทางหรือไม่

ประเด็นนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องเฉพาะกับคนมีชื่อเสียงหรือผู้ที่มีทรัพย์สินจำนวนมากเท่านั้น แต่เป็นเรื่องใกล้ตัวของทุกคน เพราะในชีวิตจริง เรามักให้ความสำคัญกับการหาเงิน การเก็บเงิน และการลงทุน แต่อาจให้ความสำคัญน้อยเกินไปกับ “ระบบ” ที่ใช้ดูแลเงินก้อนนั้น ทั้งที่บางครั้ง ระบบอาจเป็นสิ่งที่ช่วยรักษาเงินได้มากกว่าผลตอบแทนเสียอีก

คำถามสำคัญอาจไม่ใช่แค่ลงทุนอะไรดี

เวลาพูดถึงการเงิน คนจำนวนมากมักเริ่มต้นด้วยคำถามว่า “ควรลงทุนอะไรดี” “ผลตอบแทนเท่าไร” หรือ “สินทรัพย์ไหนมีโอกาสเพิ่มมูลค่า” คำถามเหล่านี้สำคัญ แต่ยังมีคำถามพื้นฐานอีกชุดหนึ่งที่ไม่ควรมองข้าม และในบางสถานการณ์อาจสำคัญยิ่งกว่า นั่นคือ เงินของเราอยู่ที่ไหน ใครเป็นผู้ถือครอง ใครเป็นผู้รับผิดชอบ และเราสามารถตรวจสอบข้อมูลจากระบบต้นทางได้จริงหรือไม่

เมื่อพูดถึงทรัพย์สิน คนเรามักสนใจเรื่องมูลค่า ไม่ว่าจะเป็นมูลค่าการลงทุน มูลค่าตลาด หรือราคาที่อาจเพิ่มขึ้นในอนาคต แต่ทรัพย์สินที่ดีไม่ควรมีเพียง “ราคา” เท่านั้น ควรมี “ระบบ” รองรับด้วย ระบบในที่นี้หมายถึงกลไกที่ทำให้สินทรัพย์นั้นปลอดภัย ตรวจสอบได้ มีหลักฐานชัดเจน และสะท้อนความเป็นเจ้าของได้อย่างแท้จริง

จากการวางใจคนสู่การวางเงินไว้ในระบบ

หากคิดให้ลึกขึ้น เงินที่ฝากไว้กับบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นคนใกล้ตัว ญาติสนิท หรือคนที่ไว้วางใจมากเพียงใด สุดท้ายแล้วยังเป็นการฝากความหวังไว้กับ “ตัวบุคคล” มากกว่าการฝากไว้กับ “ระบบ” ปัญหาคือ เมื่อเงินไม่ได้อยู่ภายใต้โครงสร้างที่ตรวจสอบได้ เงินก้อนนั้นอาจกลายเป็นเพียงคำสัญญาที่ไม่มีหลักฐานชัดเจน ไม่มีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร ไม่มีผู้รับรอง และเมื่อเกิดปัญหาขึ้น อาจไม่มีหน่วยงานใดเข้ามาช่วยตรวจสอบหรือคุ้มครองได้อย่างแท้จริง

ในทางกลับกัน หากเงินถูกนำเข้าสู่ระบบที่มีโครงสร้าง เช่น ระบบสัญญา ระบบบัญชี ระบบทะเบียน หรือระบบกำกับดูแล เงินก้อนเดียวกันจะเปลี่ยนสถานะจากการ “วางใจคน” ไปสู่การ “อยู่ในระบบ” มีหลักฐาน มีเลขอ้างอิง มีเงื่อนไขชัดเจน มีผู้รับผิดชอบ และเจ้าของเงินสามารถตรวจสอบได้ตลอดเวลา

บทเรียนจากกรณีของโน้ส อุดม จึงอาจไม่ได้อยู่ที่ว่าใครมีรายได้มากกว่าใคร หรือใครประสบความสำเร็จมากกว่าใคร แต่อยู่ที่คำถามสำคัญกว่า คือ เงินที่หามาได้นั้น ถูกนำไปวางไว้ในระบบที่ปลอดภัยเพียงพอหรือไม่

ทรัพย์สินที่มั่นคง เริ่มจากระบบที่ชัดเจน

เมื่อเรายอมรับว่า “ระบบ” เป็นสิ่งสำคัญในการดูแลเงิน คำถามต่อมาคือ สินทรัพย์ที่เราเลือกถือครองนั้น มีระบบรองรับมากเพียงใด มีหลักฐานยืนยันสิทธิชัดเจนหรือไม่

ในยุคที่มีสินทรัพย์ให้เลือกมากมาย ตั้งแต่หุ้น กองทุน ทองคำ อสังหาริมทรัพย์ ไปจนถึงสินทรัพย์ดิจิทัล คนมักให้ความสำคัญกับผลตอบแทนหรือโอกาสเพิ่มมูลค่า แต่ในวันที่เกิดปัญหา สิ่งที่สำคัญกว่าอาจเป็นหลักฐาน สัญญา และระบบที่ช่วยยืนยันว่าเงินหรือทรัพย์สินนั้นเป็นของใคร

สินทรัพย์บางประเภท เช่น บัญชีธนาคาร พันธบัตร หรือประกันชีวิต เป็นสินทรัพย์ที่อยู่ภายใต้สัญญา ระบบ และการกำกับดูแล โดยเฉพาะประกันชีวิต หลายคนอาจมองว่าเป็นเพียงค่าใช้จ่ายหรือเบี้ยที่ต้องจ่ายเป็นประจำ แต่ในความเป็นจริง ประกันชีวิตเป็นสัญญาทางการเงินที่มีผู้รับผลประโยชน์ชัดเจน มีเงื่อนไขการจ่ายเงินตามกรมธรรม์ มีบริษัทประกันชีวิตเป็นผู้รับผิดชอบตามสัญญา และมีระบบกำกับดูแลรองรับ

ดังนั้น ประกันชีวิตจึงไม่ได้ทำหน้าที่เพียงคุ้มครองความเสี่ยงเท่านั้น แต่ยังเป็นเครื่องมือหนึ่งในการจัดระเบียบทรัพย์สิน วางแผนให้เงินถูกส่งต่อไปยังคนที่เราต้องการ และลดความไม่แน่นอนให้กับครอบครัวในวันที่เจ้าของเงินไม่สามารถจัดการเองได้อีกต่อไป

ท้ายที่สุด บทเรียนจากเรื่องนี้อาจไม่ใช่เพียงการระวังว่าเราจะไว้ใจใคร แต่คือการกลับมาถามว่า เงินและทรัพย์สินของเราถูกวางไว้ในระบบที่ปลอดภัย ตรวจสอบได้ และมีผู้รับผิดชอบชัดเจนหรือไม่ เพราะความไว้วางใจเป็นเรื่องสำคัญ แต่เมื่อเป็นเรื่องของเงินความไว้วางใจเพียงอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ ประกันชีวิตจึงเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่ช่วยให้เงินถูกจัดวางอย่างเป็นระบบ มีเงื่อนไขชัดเจน และสามารถส่งต่อไปยังคนที่เราต้องการดูแลได้อย่างมั่นใจ

แหล่งที่มาข่าวและภาพต้นฉบับประชาชาติธุรกิจออนไลน์
https://www.prachachat.net/finance/news-2033966