Fastation

ข่าวการเงิน

มหาเศรษฐีร้อยล้าน Bill Perkins เชื่อแนวคิด ใช้เงินให้หมดก่อนตาย

09/07/2026

• บิล เพอร์กินส์ มหาเศรษฐี ผู้จัดการกองทุนฯ นักลงทุนชื่อดัง เจ้าของหนังสือ "Die with Zero" เชื่อว่า เงินเป็นเครื่องมือสร้างประสบการณ์และความสุข จึงควรใช้ให้หมดในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ • เขามองว่าการตายไปพร้อมกับเงินจำนวนมากคือการปล่อยให้เงินสูญเสียคุณค่าที่แท้จริง เปรียบเสมือนการเก็บเหรียญจากสวนสนุกกลับบ้านโดยไม่ได้ใช้ • ปรัชญาของเขาคือ การใช้เงินเพื่อสร้างความสุขให้ตนเองและมอบให้คนอื่นในเวลาที่เกิดประโยชน์สูงสุด แทนที่จะรอให้เป็นมรดกหลังเสียชีวิต • แนวคิดนี้สอดคล้องกับมหาเศรษฐีคนอื่นๆ เช่น ชัค ฟีนีย์ และ ไมเคิล บลูมเบิร์ก ที่เลือกบริจาคทรัพย์สินส่วนใหญ่เพื่อการกุศล ในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเก็บเงินไว้ใช้หลังเกษียณ หรือหวังส่งต่อเป็นมรดกให้ลูกหลาน แต่สำหรับ บิล เพอร์กินส์ (Bill Perkins) ผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ นักลงทุน และผู้เขียนหนังสือ Die with Zero เขากลับมีแนวคิดที่ว่า การจากโลกนี้ไปพร้อมเงินจำนวนมหาศาล คือการปล่อยให้เงินสูญเสียคุณค่าที่แท้จริง เพอร์กินส์เชื่อว่า เงินไม่ใช่สิ่งที่ควรเก็บสะสมไว้จนวันสุดท้ายของชีวิต แต่เป็น "เครื่องมือ" ที่ควรนำมาใช้สร้างประสบการณ์ ความสุข ความทรงจำ และทำประโยชน์เพื่อผู้อื่น ในตอนที่เรายังมีโอกาสใช้ชีวิตอยู่มหาเศรษฐีวัย 57 ปี ผู้มีทรัพย์สินสุทธิที่หลายสำนักประเมินว่า มีมูลค่ามากกว่า 100 ล้านดอลลาร์ และบางแห่งประเมินว่าสูงถึง 500 ล้านดอลลาร์ ให้สัมภาษณ์กับ The Wall Street Journal ว่า หากสุดท้ายแล้วเงินไม่สามารถทำให้ชีวิตมีความหมายได้ การมีเงินมากมายก็แทบไม่มีประโยชน์• "เงิน" เป็นเพียงเครื่องมือในการสร้างชีวิตที่เราอยากมีแม้หลายคนจะมองว่าการมีเงินจำนวนมหาศาลคือเป้าหมายสูงสุดของชีวิต แต่เพอร์กินส์กลับมีมุมมองที่แตกต่างออกไป สำหรับเขา เงินไม่ใช่เครื่องวัดความสำเร็จ และไม่ใช่สิ่งที่ต้องสะสมให้มากที่สุด แต่เป็นทรัพยากรที่ช่วยให้เราใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการเพอร์กินส์บอกว่า "ปรัชญาเรื่องเงินของผมเรียบง่ายมาก ผมว่าเงินเป็นเพียงเครื่องมือในการสร้างความเติมเต็มให้กับชีวิต เท่านั้นเอง ถ้าคุณไม่ได้มีความฝันที่ยิ่งใหญ่ หรือมีสิ่งที่อยากทำซึ่งต้องใช้เงินจำนวนมาก คุณก็ไม่จำเป็นต้องมีเงินมากขนาดนั้น"เขามองว่าหลายคนตั้งเป้าหาเงินไปเรื่อยๆ โดยไม่เคยถามตัวเองว่า แท้จริงแล้วต้องการเงินไปเพื่ออะไร นั่นอาจไม่ใช่เป้าหมายที่ถูกต้องนักในสายตาของเขา เพราะสุดท้าย เขามองว่าเงินจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อถูกนำไปใช้สร้างประสบการณ์ที่มีความหมายให้กับชีวิต • ปรัชญานักลงทุน "เงินไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป" อย่าอยู่เป็นทาสเงินชีวิตของนักลงทุนแทบทุกคนล้วนรู้ดีว่า "เงินไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป" เพอร์กินส์เข้าใจเรื่องนี้ดี เพราะเส้นทางสู่ความมั่งคั่งของเขาไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเขาเริ่มต้นอาชีพในตลาดซื้อขายสินค้าโภคภัณฑ์ของ New York Mercantile Exchange ก่อนจะทำงานเป็นเทรดเดอร์และผู้บริหารความเสี่ยงให้กับบริษัทพลังงานหลายแห่ง รวมถึงมีบทบาทสำคัญด้านการซื้อขายในกองทุนเฮดจ์ฟันด์ Centaurus Energyต่อมา เขาก่อตั้งธุรกิจของตัวเองหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น Skylar Capital ซึ่งลงทุนในตลาดก๊าซธรรมชาติของสหรัฐฯ บริษัทเงินร่วมลงทุน Small Ventures USA และ SkyFi ผู้ให้บริการข้อมูลภาพถ่ายจากดาวเทียมตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา มูลค่าทรัพย์สินของเขาขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา จนทำให้เขาเรียนรู้ว่า ความมั่งคั่งไม่ใช่สิ่งถาวร เพอร์กินส์ อธิบายว่า เขามองตัวเองเป็นคนที่ชอบรับความเสี่ยง และรู้ดีว่าเงินสามารถเพิ่มขึ้นหรือลดลงได้เสมอ จึงไม่มีเหตุผลที่จะเก็บมันไว้โดยไม่ใช้ประโยชน์• จงใช้เหรียญให้หมด ก่อนเดินออกจากสวนสนุกหนึ่งในคำอุปมาอุปไมยที่เพอร์กินส์ชอบใช้เพื่ออธิบายแนวคิดเรื่องเงิน คือ การเปรียบเทียบกับเหรียญของร้าน Chuck E. Cheese ร้านอาหารและสวนสนุกสำหรับเด็กชื่อดังในสหรัฐฯเขาอธิบายว่า "ลองนึกถึงเหรียญของ Chuck E. Cheese ใช้มันให้หมดตอนที่คุณยังอยู่ในร้าน เพราะเมื่อเดินออกมาแล้ว เหรียญเหล่านั้นก็แทบไม่มีค่าอะไรอีก" ก่อนที่เขาจะสรุปแนวคิดการเงินของตัวเองอีกครั้งว่า "มันสมเหตุสมผลกว่ามาก หากคุณใช้ทรัพยากรทั้งหมดที่มี เพื่อสร้างความเติมเต็มให้กับชีวิตในขณะที่คุณยังมีชีวิตอยู่"สำหรับเพอร์กินส์ การปล่อยให้เงินนอนอยู่ในบัญชีจนถึงวันที่ตัวเองเสียชีวิต ก็ไม่ต่างจากการถือเหรียญสวนสนุกกลับบ้าน เพราะสุดท้ายมันไม่สามารถสร้างคุณค่าได้อีก• จงใช้เงินกับสิ่งที่ทำให้ชีวิตคุณมีความหมายแน่นอนว่า การใช้เงินของมหาเศรษฐีย่อมแตกต่างจากคนทั่วไป สำหรับเพอร์กินส์ เขาใช้เงินเพื่อสร้างความสุขให้ตัวเอง ด้วยการสะสมผลงานศิลปะมูลค่ารวมกว่า 22.5 ล้านดอลลาร์ และทุ่มเงินมากกว่า 250,000 ดอลลาร์ต่อปีไปกับการดูแลสุขภาพและเทคโนโลยีชะลอวัย ตั้งแต่การตรวจวินิจฉัยร่างกายเชิงลึก ไปจนถึงการดูแลสุขภาพในเชิง Longevity ยืดอายุและรักษาคุณภาพชีวิตให้ยาวนานที่สุดแต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาย้ำว่า สิ่งสำคัญกว่าการใช้เงินกับตัวเอง คือการได้เห็นว่าเงินสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับคนที่เรารักได้ในวันที่เรายังมีชีวิตอยู่ เพอร์กินส์เล่าว่า มีอยู่ปีหนึ่งเขามอบเงินให้คนรอบตัวประมาณ 30-40 คน คนละ 16,000 ดอลลาร์ ซึ่งเป็นวงเงินที่กฎหมายภาษีของสหรัฐฯ อนุญาตให้มอบเป็นของขวัญได้โดยไม่ต้องเสียภาษีขณะเดียวกัน เขาก็วางแผนส่งต่อทรัพย์สินให้ลูกสาวทั้งสองคนของตัวเองเช่นกัน แต่ไม่ใช่ในรูปแบบของมรดกก้อนใหญ่หลังจากเขาเสียชีวิต เพอร์กินส์อธิบายว่า "ไม่ว่าคุณจะตั้งใจให้เงินลูกมากแค่ไหน คุณก็ควรให้ในช่วงเวลาที่เงินก้อนนั้นสร้างผลกระทบกับชีวิตของพวกเขาได้มากที่สุด ไม่ใช่รอจนคุณจากไป ซึ่งลูกคุณอายุมากแล้ว"สำหรับเพอร์กินส์ การส่งต่อความมั่งคั่งไม่ใช่เรื่องของการทิ้งมรดกไว้เบื้องหลัง แต่คือการได้เห็นว่าเงินของตัวเองช่วยเปิดโอกาส เปลี่ยนชีวิต หรือทำให้คนที่รักมีความสุขได้จริงในวันที่เขายังมีโอกาสรับรู้สิ่งเหล่านั้น• ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว มหาเศรษฐีหลายคนกำลังใช้เงินให้หมดก่อนตายแนวคิดของเพอร์กินส์อาจฟังดูสวนทางกับความเชื่อของคนส่วนใหญ่ แต่ในความเป็นจริง เขาไม่ได้เป็นมหาเศรษฐีเพียงคนเดียวที่กำลังคิดแบบนี้ ปัจจุบัน มีนักธุรกิจและมหาเศรษฐีระดับโลกจำนวนไม่น้อยที่ประกาศชัดว่า พวกเขาต้องการใช้หรือบริจาคทรัพย์สินเกือบทั้งหมดในช่วงที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ มากกว่าปล่อยให้กลายเป็นมรดกหลังเสียชีวิตหนึ่งในตัวอย่างที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ ชัค ฟีนีย์ (Chuck Feeney) ผู้ร่วมก่อตั้งธุรกิจร้านค้าปลอดภาษี Duty Free Shoppers Group ซึ่งเสียชีวิตเมื่อปี 2023 ตลอดชีวิตของเขา ฟีนีย์บริจาคทรัพย์สินเกือบทั้งหมดจากความมั่งคั่งราว 9,000 ล้านดอลลาร์ให้กับมหาวิทยาลัย องค์กรการกุศล และมูลนิธิต่างๆ จนแทบไม่เหลือทรัพย์สินส่วนตัวในวันที่จากโลกนี้ไปแทนที่จะใช้ชีวิตแบบมหาเศรษฐี เขาเลือกอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ขนาดสองห้องนอนกับภรรยาในช่วงบั้นปลายชีวิต และ กลายเป็นต้นแบบของการ "ให้ในขณะที่ยังมีชีวิต"ก่อนหน้านั้น แอนดรูว์ คาร์เนกี (Andrew Carnegie) นักอุตสาหกรรมเหล็กผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของสหรัฐฯ ก็เคยประกาศแนวคิดคล้ายกัน เขาพยายามบริจาคทรัพย์สินทั้งหมดก่อนเสียชีวิต และสามารถมอบเงินออกไปได้ถึง 350 ล้านดอลลาร์ เหลือทรัพย์สินเพียงประมาณ 30 ล้านดอลลาร์ในช่วงสุดท้ายของชีวิตอีกคนที่กำลังเดินตามแนวคิดนี้คือ แม็คเคนซี สก็อตต์ (MacKenzie Scott) นักลงทุน นักเขียน และอดีตภรรยาของ เจฟฟ์ เบโซส์ (Jeff Bezos) ผู้ก่อตั้ง Amazon แม้เธอจะยังเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ร่ำรวยที่สุดในโลก แต่สก็อตต์กลับเร่งเดินหน้าบริจาคทรัพย์สินอย่างต่อเนื่องเฉพาะปี 2025 เธอบริจาคเงินมากถึง 7,200 ล้านดอลลาร์ให้กับมหาวิทยาลัย องค์กรด้านสภาพภูมิอากาศ และองค์กรพัฒนาชุมชนหลายแห่ง นิตยสาร Forbes ประเมินว่า ปัจจุบันสก็อตต์มีทรัพย์สินสุทธิราว 43,800 ล้านดอลลาร์ และได้บริจาคความมั่งคั่งของตัวเองออกไปแล้วประมาณ 46% ส่งผลให้เธอได้รับการจัดอันดับให้เป็นนักการกุศลที่ใจกว้างที่สุดอันดับ 3 ของโลกในปีนี้แนวคิดเดียวกันนี้ยังได้รับการสนับสนุนจาก ไมเคิล บลูมเบิร์ก (Michael Bloomberg) มหาเศรษฐี ผู้ก่อตั้ง Bloomberg และอดีตนายกเทศมนตรีนครนิวยอร์ก ปัจจุบัน บลูมเบิร์กมีทรัพย์สินสุทธิราว 109,400 ล้านดอลลาร์ และตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาบริจาคเงินแล้วมากกว่า 21,000 ล้านดอลลาร์ เพื่อสนับสนุนโครงการด้านการศึกษา สิ่งแวดล้อม และสาธารณสุขเฉพาะปี 2024 เพียงปีเดียว เขาบริจาคเงินถึง 3,700 ล้านดอลลาร์ จนได้รับการจัดอันดับจาก Chronicle of Philanthropy ให้เป็นผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดของปี บลูมเบิร์กประกาศว่า เมื่อถึงวันที่เขาจากโลกนี้ไป หรืออาจเร็วกว่านั้น บริษัท Bloomberg จะถูกส่งต่อให้กับ Bloomberg Philanthropies เพื่อเดินหน้าทำงานด้านสาธารณประโยชน์ต่อไปเขาอธิบายเหตุผลไว้อย่างตรงไปตรงมาว่า "ผมไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมหลายคนถึงรอให้ตัวเองเสียชีวิตก่อน ถึงจะเริ่มบริจาคทรัพย์สิน เมื่อเงินของคุณสร้างความเปลี่ยนแปลงให้โลกได้ ผมเป็นคนที่โชคดีมาก และผมตั้งใจจะใช้สิ่งที่ตัวเองมี เปิดโอกาสให้กับคนอื่น พร้อมสร้างโลกที่ดีกว่าเดิมให้กับลูกและหลานของผม"ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็น บิล เพอร์กินส์, ชัค ฟีนีย์, แม็คเคนซี สก็อตต์ หรือไมเคิล บลูมเบิร์ก ต่างก็มีจุดร่วมเดียวกัน นั่นคือพวกเขาไม่ได้มองว่า "เงิน" คือสิ่งที่มีไว้สะสมให้มากที่สุด แต่เป็นทรัพยากรที่ควรถูกนำไปใช้สร้างโอกาส สร้างความสุข และสร้างความเปลี่ยนแปลง ในวันที่เจ้าของเงินยังมีชีวิตและมีโอกาสได้เห็นผลลัพธ์ของมันด้วยตัวเองอ้างอิง: Fortune, TheWallStreetJournal, GivingPledge.org, Forbesแหล่งที่มาข่าวและภาพต้นฉบับกรุงเทพธุรกิจhttps://www.bangkokbiznews.com/lifestyle/1240187

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม

สุขภาพ

ประกันสุขภาพไทยส่งสัญญาณวิกฤต ต้นทุนรักษาพุ่ง Loss Ratio แตะ 89%

06/07/2026

• ธุรกิจประกันสุขภาพไทยเผชิญวิกฤตจากต้นทุนค่ารักษาพยาบาลที่พุ่งสูง โดยคาดว่าอัตราส่วนค่าสินไหมทดแทน (Loss Ratio) จะเพิ่มขึ้นจาก 64% ในปี 2562 ไปแตะระดับ 89% ในปี 2569 • สาเหตุหลักเกิดจากเงินเฟ้อทางการแพทย์, การเข้าสู่สังคมสูงวัย, โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) ที่เพิ่มขึ้น และพฤติกรรมการใช้บริการที่เกิดจากประกันแบบเหมาจ่าย • สถานการณ์ดังกล่าวเสี่ยงนำไปสู่วงจร "Insurance Death Spiral" ที่เบี้ยประกันจะแพงขึ้นจนคนสุขภาพดีเลิกทำประกัน ทำให้ระบบไม่ยั่งยืนและคนส่วนใหญ่เข้าไม่ถึง • หนึ่งในแนวทางแก้ไขที่ถูกหยิบยกขึ้นมาคือการผลักดันระบบร่วมจ่าย (Copayment) เพื่อให้ผู้เอาประกันมีส่วนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายและช่วยควบคุมต้นทุนของทั้งระบบธุรกิจประกันสุขภาพไทยกำลังเผชิญแรงกดดันครั้งใหญ่จากต้นทุนค่ารักษาพยาบาลที่เพิ่มขึ้นรวดเร็ว ดัน Loss Ratio พุ่งจาก 64% ในปี 2562 สู่ระดับคาดการณ์ 89% ในปี 2569 ขณะที่เงินเฟ้อทางการแพทย์ สังคมสูงวัย โรคเรื้อรัง และพฤติกรรมการใช้บริการสุขภาพ กำลังกดดันเสถียรภาพของระบบประกันทั้งระบบ ผู้เชี่ยวชาญเตือน หากปล่อยให้เบี้ยประกันปรับขึ้นต่อเนื่อง อาจนำไปสู่วงจร “Insurance Death Spiral” ที่ทำให้ประกันสุขภาพกลายเป็นสินค้าที่คนจำนวนมากเข้าถึงไม่ได้Loss Ratio พุ่ง สัญญาณเตือนระบบประกันสุขภาพไทยธุรกิจประกันสุขภาพกำลังเผชิญความท้าทายครั้งสำคัญ หลังอัตราส่วนค่าสินไหมทดแทนต่อเบี้ยประกัน หรือ Loss Ratio เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนหลายบริษัทเริ่มส่งสัญญาณว่ารูปแบบธุรกิจเดิมอาจไม่สามารถรองรับต้นทุนที่เพิ่มขึ้นได้ในระยะยาวLoss Ratio คือสัดส่วนระหว่าง “ค่าสินไหมทดแทน” เทียบกับ “เบี้ยประกันที่บริษัทจัดเก็บได้” ยิ่งตัวเลขสูง หมายความว่าบริษัทกำลังแบกรับต้นทุนมากขึ้นหลังโควิด-19 ปัญหานี้ยิ่งชัดเจนขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยคาดว่าในปี 2569 Loss Ratio ของประกันสุขภาพอาจเพิ่มขึ้นแตะระดับ 89% จาก 64% ในปี 2562 และในบางผลิตภัณฑ์ หลายบริษัทมี Loss Ratio สูงเกิน 100% ซึ่งหมายความว่าบริษัทกำลังจ่ายค่าสินไหมมากกว่าเบี้ยประกันที่ได้รับสถานการณ์นี้สะท้อนว่า ระบบประกันสุขภาพไทยกำลังเผชิญกับ “วิกฤตต้นทุนสุขภาพ” (Health Cost Crisis) ที่อาจส่งผลต่อทั้งผู้เอาประกัน บริษัทประกัน โรงพยาบาล และระบบสาธารณสุขในระยะยาวค่ารักษาพยาบาลที่ปรับตัวสูงขึ้นเร็วกว่าระดับเงินเฟ้อทั่วไป กลายเป็นปัจจัยสำคัญที่ผลักดันต้นทุนการเคลมประกันให้เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง ส่งผลโดยตรงต่อฐานะการเงินของผู้ประกอบธุรกิจประกันสุขภาพทำไม Loss Ratio ถึงพุ่งสูงขึ้น?ค่าใช้จ่ายทางการแพทย์เพิ่มเร็ว : Willis Towers Watson ประเมินว่า เงินเฟ้อทางการแพทย์ของภาคเอกชนของไทย ในปี 68 อยู่ที่ 10.8% สูงกว่าค่าเฉลี่ยโลกที่ 10.0% และสูงกว่าอัตราเงินเฟ้อทั่วไปและอัตราเงินเฟ้อในหมวดการตรวจรักษาและค่ายาอย่างมากสะท้อนว่าต้นทุนด้านสุขภาพกำลังเพิ่มขึ้นเร็วกว่าระดับราคาสินค้าและบริการทั่วไปในระบบเศรษฐกิจ เมื่อค่ารักษาเพิ่มเร็วกว่าที่บริษัทประกันคำนวณเบี้ยไว้ ต้นทุนการจ่ายเคลมจึงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง และผลักให้ Loss Ratio สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญแบบประกัน + พฤติกรรมของคนในระบบ : อีกหนึ่งปัจจัยสำคัญคือ “แบบประกันสุขภาพแบบเหมาจ่าย” ที่ได้รับความนิยมมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แม้จะช่วยให้ประชาชนเข้าถึงการรักษาได้ง่ายขึ้น แต่ก็ทำให้เกิดปัญหา Moral Hazard ในบางส่วนของระบบเมื่อผู้เอาประกันแทบไม่ต้องจ่ายเพิ่มเวลาเข้ารักษาในโรงพยาบาลเอกชน บางคนจึงใช้บริการบ่อยขึ้น แม้เป็นอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย ขณะเดียวกัน โรงพยาบาลเอกชนบางแห่งก็อาจมีแรงจูงใจในการเสนอการตรวจหรือการรักษาที่เกินความจำเป็นกระทรวงสาธารณสุขของสิงคโปร์ พบว่า ในสิงคโปร์ ผู้ที่มีประกันคุ้มครองเต็มรูปแบบมีแนวโน้มใช้บริการและเคลมมากกว่ากลุ่มที่ต้องร่วมจ่ายประมาณ 1.4 เท่า ส่งผลให้ต้นทุนของทั้งระบบเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วกติกาใหม่ที่เพิ่มภาระต้นทุนตั้งแต่ 1 ก.ค. 2565 คณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.) เริ่มใช้มาตรฐานประกันสุขภาพใหม่ที่ให้ความสำคัญกับการคุ้มครองผู้บริโภคมากขึ้น เช่น การการันตีต่ออายุกรมธรรม์ไปจนถึงวัยสูงอายุ และการห้ามปรับเบี้ยประกันรายบุคคลแม้มาตรการนี้ช่วยสร้างความมั่นใจให้ผู้เอาประกัน แต่ในอีกด้าน บริษัทประกันก็ไม่สามารถปฏิเสธการต่ออายุหรือปรับเบี้ยเฉพาะรายได้ง่ายเหมือนเดิม ส่งผลให้ต้นทุนสะสมเพิ่มขึ้นสงครามราคา : ตลาดประกันสุขภาพไทยแข่งขันรุนแรง หลายบริษัทเคยใช้กลยุทธ์ “เบี้ยต่ำ ความคุ้มครองสูง” เพื่อดึงลูกค้าในระยะแรก ผู้บริโภคได้รับประโยชน์จากเบี้ยราคาถูก แต่เมื่อค่าเคลมเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง บริษัทต้องเผชิญภาระที่หนักขึ้น และจำเป็นต้องทยอยขึ้นเบี้ยในเวลาต่อมาสังคมสูงวัย และแนวโน้มการเจ็บป่วย : ไทยเข้าสู่สังคมสูงวัยโดยสมบูรณ์ ตั้งแต่ปี 2567 โดย ณ เดือน เม.ย. 69 คนอายุ 60 ปีขึ้นไปมีสัดส่วนกว่า 22% ของประชากร หรือเกือบ 15 ล้านคน ส่งผลให้ความต้องการใช้บริการทางการแพทย์เพิ่มขึ้นต่อเนื่องขณะเดียวกัน โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) เช่น เบาหวาน โรคหัวใจ และมะเร็ง มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเกือบ 2 เท่าในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา คนไทยเสียชีวิตจากโรคกลุ่มนี้มากกว่า 400,000 คนต่อปี หรือคิดเป็น 74% ของการเสียชีวิตทั้งหมด และยังกินสัดส่วนค่าใช้จ่ายกว่า 50% ของงบระบบหลักประกันสุขภาพภาครัฐทั้งสังคมสูงวัยและโรคเรื้อรัง ทำให้ประชาชนต้องรักษาต่อเนื่อง และเข้ารักษาในโรงพยาบาลบ่อยขึ้น ส่งผลให้ต้นทุนค่ารักษาพยาบาลและค่าสินไหมประกันสุขภาพเพิ่มสูงขึ้นในระยะยาวผลกระทบกระจายไปทั้งระบบ : ในมุมเศรษฐศาสตร์ ปัญหานี้สะท้อนว่า “ต้นทุนสุขภาพของประเทศ” กำลังเติบโตเร็วกว่าความสามารถในการจ่ายของทั้งประชาชน บริษัทประกัน และภาครัฐเมื่อค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง แต่รายได้ของประชาชนไม่ได้เติบโตในอัตราเดียวกัน ระบบย่อมเผชิญแรงกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นเบี้ยประกันที่สูงขึ้น งบประมาณด้านสาธารณสุขที่เพิ่มขึ้น หรือภาระทางการคลังในอนาคตหากไม่สามารถควบคุมต้นทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ปัญหานี้อาจกลายเป็นความท้าทายที่กระทบต่อความสามารถในการเข้าถึงบริการสุขภาพของคนไทยในระยะยาว • ผู้เอาประกัน - เบี้ยประกันสุขภาพปรับเพิ่มเร็วขึ้น โดยเฉพาะในกลุ่มวัยกลางคน และผู้สูงอายุ ทำให้หลายคนเริ่มรู้สึกว่า “ประกันสุขภาพแพงเกินเอื้อม” ขณะที่ บางรายอาจเผชิญเงื่อนไขที่เข้มงวดขึ้น • บริษัทประกันภัย – ค่าเคลมที่เพิ่มเร็วกว่ารายได้จากเบี้ยประกัน กระทบต่อกำไรและฐานะทางการเงินของบริษัท หลายแห่งเริ่มปรับโมเดลธุรกิจ หรือยกเลิกผลิตภัณฑ์บางประเภท เช่น ประกันแบบเหมาจ่าย และทบทวนการออกผลิตภัณฑ์ใหม่ • โรงพยาบาลเอกชน - เมื่อเบี้ยแพงขึ้น ผู้บริโภคอาจลดการใช้บริการเอกชน ขณะเดียวกัน บริษัทประกันก็เริ่มต่อรองค่ารักษาเข้มงวดขึ้นเพื่อลดต้นทุน • ระบบสุขภาพโดยรวม - หากประชาชนจำนวนมากไม่สามารถเข้าถึงประกันเอกชนได้ ภาระอาจไหลกลับไปยังระบบสาธารณสุขของรัฐมากขึ้น และหากธุรกิจประกันอ่อนแอลง ก็อาจกระทบความเชื่อมั่นต่อระบบประกันสุขภาพไทยในระยะยาววงจรอันตราย “Insurance Death Spiral”สิ่งที่น่ากังวลคือ การเกิด “Insurance Death Spiral” หรือวงจรที่ทำให้ระบบประกันค่อย ๆ เสียสมดุล เบี้ยแพงขึ้น หรือปรับเงื่อนไขเข้มงวดขึ้น → คนสุขภาพดีทำประกันน้อยลง → เหลือแต่กลุ่มที่เคลมสูง → Loss Ratio แย่ลง → บริษัทต้องขึ้นเบี้ยอีกหากวงจรนี้เกิดขึ้นต่อเนื่อง ประกันสุขภาพอาจกลายเป็นสินค้าที่เข้าถึงได้เฉพาะคนรายได้สูงเท่านั้นทำไม “Copayment” ถึงถูกหยิบมาใช้?เพื่อลดการใช้บริการที่ไม่จำเป็นและช่วยรักษาเสถียรภาพของระบบประกันสุขภาพในระยะยาว คปภ. จึงเริ่มผลักดันระบบ “Copayment” กำหนดให้ผู้เอาประกันบางกลุ่มที่มีประวัติการเคลมสูงผิดปกติต้องร่วมจ่ายค่ารักษาพยาบาลในปีถัดไปภายใต้เงื่อนไขที่กำหนด ขณะที่ บางรูปแบบของกรมธรรม์เปิดให้ผู้เอาประกันเลือกเงื่อนไขร่วมจ่ายส่วนแรก เพื่อแลกกับเบี้ยประกันที่ต่ำลง แนวคิดสำคัญคือ “ทำให้ทุกฝ่ายมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อค่าใช้จ่าย” เมื่อผู้ใช้บริการต้องร่วมจ่ายบางส่วน การตัดสินใจใช้บริการทางการแพทย์มักระมัดระวังมากขึ้น ช่วยลดการรักษาที่ไม่จำเป็น และควบคุมต้นทุนของระบบบทเรียนจากญี่ปุ่น สิงคโปร์ และสวิตเซอร์แลนด์หลายประเทศประสบความสำเร็จในการบริหารต้นทุนสุขภาพผ่านระบบที่ให้ทุกฝ่ายร่วมรับผิดชอบ ทั้งรัฐ โรงพยาบาล บริษัทประกัน และประชาชน ซึ่งอาจเป็นแนวทางสำคัญสำหรับประเทศไทยในอนาคตญี่ปุ่น : ใช้ระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้า (Universal Health Coverage) และรัฐเป็นผู้กำหนดราคากลางค่ารักษาพยาบาลทั่วประเทศ ทำให้สามารถควบคุมต้นทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกัน ผู้ป่วยต้องร่วมจ่ายค่ารักษาประมาณ 10–30% เพื่อลดการใช้บริการเกินความจำเป็น แต่ก็มีการกำหนดเพดานค่าใช้จ่าย เพื่อไม่ให้ประชาชนต้องแบกรับภาระหนักจนเกินไปสิงคโปร์ : ใช้แนวคิดผสมระหว่าง “ความรับผิดชอบส่วนบุคคล” และ “การคุ้มครองจากรัฐ” มีระบบบังคับให้มีการออมเงินสุขภาพ (Medisave) และประกันสุขภาพพื้นฐานของรัฐ (MediShield Life) โดยประชนชนสามารถซื้อประกันเสริมจากเอกชนเพิ่มเติม ซึ่งปัจจุบันรัฐเข้ามากำกับดูแลในส่วนนี้อย่างใกล้ชิด โดยกำหนดให้ทุกแผนประกันต้องมี Deductible และ Copayment เพื่อป้องกันการใช้บริการเกินจำเป็นเช่น กำหนดให้ผู้เอาประกันร่วมจ่ายอย่างน้อย 5% ของค่ารักษา และกำหนดเพดาน Copay ไม่เกิน 6,000 SGD ต่อปี นโยบายนี้เกิดขึ้นหลังพบว่าการคุ้มครองแบบจ่ายเต็ม ทำให้ค่ารักษาในโรงพยาบาลเอกชนและค่าเบี้ยประกันเพิ่มขึ้นรวดเร็วสวิตเซอร์แลนด์ : ระบบสาธารณสุขของสวิตเซอร์แลนด์เป็นตัวอย่างของโมเดลที่ผสมผสาน “การแข่งขันของเอกชนภายใต้การกำกับของรัฐ” เข้ากับ “ความรับผิดชอบส่วนบุคคล” โดยประชาชนทุกคนต้องซื้อประกันสุขภาพภาคบังคับจากบริษัทประกันเอกชนที่ไม่แสวงหากำไร ซึ่งให้ความคุ้มครองมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศ บริษัทประกันไม่สามารถปฏิเสธลูกค้า กำหนดสิทธิประโยชน์แตกต่างกัน หรือทำกำไรจากประกันพื้นฐานได้ขณะเดียวกัน ประชาชนต้องร่วมรับผิดชอบค่าใช้จ่ายผ่าน deductible และ coinsurance ในระดับค่อนข้างสูง เพื่อลดการใช้บริการเกินความจำเป็น นอกจากนี้ รัฐยังมีมาตรการช่วยอุดหนุนผู้มีรายได้น้อย เพื่อรักษาความเท่าเทียมในการเข้าถึงบริการ และมีกลไกกระจายความเสี่ยงระหว่างบริษัทประกัน เพื่อป้องกันการคัดเลือกผู้เอาประกันและรักษาเสถียรภาพของระบบสิ่งสำคัญที่หลายประเทศมีร่วมกัน คือการสร้าง “สมดุล” ระหว่างการเข้าถึงการรักษาพยาบาล การควบคุมต้นทุน และการให้ทุกฝ่ายร่วมรับภาระ ไม่ว่าจะเป็นรัฐ โรงพยาบาล บริษัทประกัน หรือผู้เอาประกัน ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยให้ระบบประกันสุขภาพสามารถดำเนินต่อไปได้อย่างยั่งยืนในระยะยาวทางรอดของระบบสุขภาพไทย ต้องทำให้คนป่วยน้อยลงแม้ Copayment จะช่วยชะลอปัญหาได้บางส่วน แต่สิ่งสำคัญกว่าคือ ไทยจำเป็นต้องปฏิรูประบบประกันสุขภาพในภาพรวม มากกว่าการเพิ่มภาระร่วมจ่ายเพียงอย่างเดียว เพื่อให้ระบบสามารถอยู่ได้อย่างยั่งยืนในระยะยาว แนวทางสำคัญที่ควรผลักดัน ได้แก่เพิ่มความโปร่งใสของค่ารักษาพยาบาล : เปิดเผยราคาค่ารักษา ค่ายา และค่าบริการต่าง ๆ ให้ประชาชนสามารถเปรียบเทียบได้ง่ายขึ้น รวมถึงพัฒนามาตรฐานหรือช่วงราคาอ้างอิงในบางประเภทบริการ เพื่อลดความแตกต่างของราคาที่เกินสมเหตุสมผล และช่วยให้ทั้งผู้ป่วย โรงพยาบาล และบริษัทประกันบริหารต้นทุนได้อย่างโปร่งใสและมีประสิทธิภาพมากขึ้นใช้ข้อมูลสุขภาพ เทคโนโลยี และ AI : นำ Big Data, InsurTech และ AI มาช่วยวิเคราะห์ความเสี่ยง ตรวจจับการเคลมผิดปกติ ลดการทุจริต และช่วยให้การกำหนดเบี้ยประกันมีความแม่นยำมากขึ้นปรับรูปแบบผลิตภัณฑ์ : ออกแบบแผนประกันให้สะท้อนความเสี่ยงจริงมากขึ้น เช่น เพิ่ม Deductible ลดความคุ้มครองซ้ำซ้อน และกำกับการออกแบบกรมธรรม์อย่างรอบคอบ เพื่อสร้างสมดุลระหว่างความคุ้มครองและความยั่งยืนของธุรกิจปรับกติกาและกฎหมายให้สมดุล : กฎหมายประกันสุขภาพควรสร้างสมดุลระหว่าง “การคุ้มครองผู้บริโภค” และ “ความยั่งยืนของธุรกิจประกัน” อย่างแท้จริง พร้อมผลักดันการใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการกำกับดูแลมากขึ้นส่งเสริมการป้องกันโรค : การลด Loss Ratio อย่างยั่งยืน อาจต้องเริ่มจากการทำให้คน “ป่วยน้อยลง” ผ่านการดูแลสุขภาพเชิงป้องกัน เช่น โปรแกรมตรวจสุขภาพ การให้สิทธิประโยชน์กับผู้ที่ดูแลสุขภาพดี และการส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพที่เหมาะสมรองรับสังคมสูงวัยและโรคเรื้อรัง : ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยระดับสุดยอด (Super-Aged Society) จึงจำเป็นต้องพัฒนาระบบดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยโรคเรื้อรังให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เพื่อลดต้นทุนระยะยาวของทั้งระบบปัญหา Loss Ratio ที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง กำลังสะท้อนว่าต้นทุนสุขภาพของประเทศไทยกำลังสูงขึ้นเร็วกว่าที่หลายฝ่ายคาดคิดเรื่องนี้อาจไม่ใช่ปัญหาของบริษัทประกันหรือโรงพยาบาลเพียงอย่างเดียว แต่เป็นคำถามสำคัญว่า ประเทศไทยจะบริหารต้นทุนสุขภาพที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วได้อย่างไร ในวันที่สังคมกำลังก้าวสู่สังคมสูงวัย และโรคเรื้อรังกำลังกลายเป็นภาระสำคัญของประเทศหากผู้คนป่วยมากขึ้น ค่ารักษาพยาบาลแพงขึ้น และระบบต้องใช้ทรัพยากรมากขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้ปรับเบี้ยประกันขึ้นอีกกี่ครั้ง ก็อาจไม่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างยั่งยืนระบบประกันสุขภาพที่แข็งแรงจึงไม่ได้เริ่มจากการจ่ายค่าสินไหมที่มีประสิทธิภาพเพียงอย่างเดียว แต่เริ่มจากการทำให้คนมีสุขภาพดีขึ้น ป่วยน้อยลง และสามารถเข้าถึงการรักษาที่มีคุณภาพในต้นทุนที่ทุกฝ่ายรับไหวเวทีถกเถียงเรื่อง Copayment ในวันนี้จึงอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของคำถามที่ใหญ่กว่า ว่าเราจะออกแบบระบบสุขภาพไทยอย่างไร ให้ประชาชนเข้าถึงการรักษาที่มีคุณภาพได้ ขณะที่บริษัทประกัน โรงพยาบาล และภาครัฐ ยังสามารถเดินหน้าต่อไปได้อย่างยั่งยืนในระยะยาวเพราะหากปล่อยให้ต้นทุนสุขภาพเพิ่มขึ้นเร็วกว่ารายได้ วันหนึ่งประกันสุขภาพอาจกลายเป็นสิ่งที่คนจำนวนมาก “อยากมี แต่จ่ายไม่ไหว” และเมื่อถึงจุดนั้น ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นอาจไม่ได้กระทบเฉพาะบริษัทประกันหรือผู้เอาประกันเท่านั้น แต่จะกลายเป็นความเสี่ยงของระบบสุขภาพทั้งประเทศบทความโดย Bnomicsแหล่งที่มาข่าวและภาพต้นฉบับฐานเศรษฐกิจhttps://www.thansettakij.com/finance/662326

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม

คลังความรู้

มหาเศรษฐีร้อยล้าน Bill Perkins เชื่อแนวคิด ใช้เงินให้หมดก่อนตาย

แหม่ม AF1 ป่วยมะเร็งเต้านมระยะ 3 โพสต์ขายของหาเงินค่ารักษา เพื่อนดาราให้กำลังใจ

ไอคอนสยาม จัด "NEO Land Festival 2026" รวมผลงาน NEO Art Toy จาก 33 ศิลปินไทย ถ่ายทอดศิลปะร่วมสมัยผ่านคาแรคเตอร์ช้างไทย

สัมผัสระนองมุมมองใหม่ เดินชมวิวงาม 360 องศา บน “สกายวอล์ก ระนอง”

ดอกเบี้ยทบต้น : พลังที่ทำให้ทั้งรวยและจน

ประกันสุขภาพไทยส่งสัญญาณวิกฤต ต้นทุนรักษาพุ่ง Loss Ratio แตะ 89%

“RESONANCE” นิทรรศการศิลปะสิ่งทอจากผ้า ลวดลายอาร์ไคฟ์จาก จิม ทอมป์สัน

จุดเช็กอินใหม่ มุกดาหาร “วนอุทยานดงบังอี่” ชมวิว “ผากิ่ว-ฟูจิเมืองไทย”

หมวดหมู่คลังความรู้

คลังความรู้อื่นๆ

ซื้อ หรือ เช่าบ้าน ทางเลือกไหนดีกว่า? ลองตั้งคำถาม 6 ข้อก่อนตัดสินใจ

ชาวอาร์ทสายเกาต้องมา! ร่วมสัมผัสงานดิจิทัลอาร์ตสุดล้ำส่งตรงจากประเทศเกาหลีใต้ “The Abyss Beyond”

UNHCR จับมือ MOCA Bangkok จัดศิลปะคอนเซปต์ HOPE เพื่อผู้ลี้ภัย #3

แผนการเงินที่ดีต้องมีการทบทวน

การลงทุนเป็นเรื่องยาก