Fastation

เศรษฐกิจ

“เช่าทั้งชีวิต” แล้วแก่ไปเราจะมีอะไรเป็นของตัวเอง?

05/10/2026

เมื่อ “การเช่า” กลายเป็นทางเลือกของคนรุ่นใหม่ แล้ววันหนึ่งเมื่อเกษียณ เราจะมีอะไรเหลือไว้เป็นหลักประกันชีวิต?เมื่อคนรุ่นใหม่ซื้อบ้านช้าลง ความมั่งคั่งและความมั่นคงในวัยเกษียณจะเปลี่ยนไปอย่างไร“เช่าทั้งชีวิต แล้วแก่ไปเรามีอะไร?”คำถามนี้อาจไม่ได้มีคำตอบแค่เรื่อง “บ้าน” ว่าจะเช่าหรือซื้อ แต่กำลังชวนมองไปถึงเรื่องใหญ่กว่านั้นว่า หากคนรุ่นหนึ่งเริ่มสะสมทรัพย์สินช้าลง หรือไม่ได้มีบ้านเป็นของตัวเอง เมื่ออายุมากขึ้น พวกเขาจะมีอะไรไว้เป็นหลักประกันทางการเงินเพราะสำหรับคนรุ่นใหม่ “บ้าน” อาจไม่ได้เป็นคำตอบเดียวของความมั่นคงอีกต่อไปความมั่นคงในชีวิตวันนี้คืออะไรข้อมูลจาก Deloitte Gen Z and Millennial Survey 2026 บริษัทผู้ให้บริการด้านการตรวจสอบบัญชี ที่ปรึกษาธุรกิจ ภาษี และบริการที่เกี่ยวข้องระดับโลก ซึ่งมีเครือข่ายการดำเนินงานในหลายประเทศ รวมถึงประเทศไทย ระบุว่า ในกลุ่ม Gen Z ไทยมากกว่า 300 คนที่ตอบแบบสำรวจ 94% บอกว่า “ความสามารถในการซื้อที่อยู่อาศัย” มีผลโดยตรงต่อการตัดสินใจเรื่องอาชีพและสถานที่ทำงาน ขณะที่ 65% ระบุว่าสถานะทางการเงินทำให้ต้องเลื่อนการตัดสินใจสำคัญในชีวิต เช่น การสร้างครอบครัว เรียนต่อ หรือเริ่มต้นธุรกิจนั่นสะท้อนว่า สำหรับคนรุ่นใหม่ ปัญหาเรื่องบ้านไม่ได้อยู่แค่ “จะซื้อหรือไม่ซื้อ” แต่เชื่อมโยงไปถึงการออกแบบชีวิตทั้งชีวิต“บ้าน” อาจไม่ใช่สินทรัพย์มั่นคงอีกแล้วนายนณริฏ พิศลยบุตร นักวิชาการอาวุโสสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI) มองว่า ในอดีตมีความเชื่อค่อนข้างชัดว่า “บ้านคือการลงทุน” เพราะเมื่อซื้อไว้แล้ว เมื่อเวลาผ่านไป 5 ปี 10 ปี หรือ 20 ปี ก็คาดหวังว่าจะสามารถขายได้ในราคาที่สูงขึ้นแนวคิดนี้เกิดขึ้นในช่วงที่เศรษฐกิจและประชากรเติบโต ความต้องการที่อยู่อาศัยเพิ่มขึ้น ขณะเดียวกันรูปแบบครอบครัวของไทยก็เปลี่ยนจากครอบครัวขนาดใหญ่ที่อยู่รวมกันหลายรุ่น ไปสู่ครอบครัวขนาดเล็กและการแยกครัวเรือนมากขึ้นเมื่อความต้องการที่อยู่อาศัยเพิ่มขึ้น บ้านจึงถูกมองว่าเป็นทั้งที่อยู่อาศัยและสินทรัพย์ที่สามารถสร้างความมั่งคั่งได้ แต่ภาพดังกล่าวกำลังเปลี่ยนไปพร้อมกับโครงสร้างประชากรประเทศไทยผ่านช่วงที่ประชากรเพิ่มขึ้นสูงสุดมาแล้ว และกำลังเข้าสู่สังคมสูงวัย ขณะที่จำนวนเด็กเกิดใหม่ลดลง ทำให้ความต้องการซื้อที่อยู่อาศัยในอนาคตอาจไม่ได้เพิ่มขึ้นเหมือนในอดีตภาพของตลาดอสังหาริมทรัพย์จึงอาจไม่ได้ขึ้นพร้อมกันทุกพื้นที่ แต่มีลักษณะคล้าย “K-shape” คือบางพื้นที่ยังมีโอกาสเติบโต โดยเฉพาะทำเลเศรษฐกิจและพื้นที่ใจกลางเมือง ขณะที่บางพื้นที่อาจเผชิญกับความต้องการที่ลดลงและขายต่อได้ยากขึ้นดังนั้น การมีบ้านจึงไม่ได้แปลว่าจะมีความมั่งคั่งเพิ่มขึ้นเสมอไป เพราะสุดท้ายแล้วมูลค่าของบ้านยังขึ้นอยู่กับทำเล ความต้องการในอนาคต และขึ้นอยู่กับว่า “บ้าน” ของเราจะสามารถ ขาย หรือ เปลี่ยนเป็นเงินสดได้หรือไม่รูปแบบครอบครัวเปลี่ยน “คำถาม” จึงเปลี่ยนตามนายนณริฏ มองว่า บ้านยังมีความสำคัญ เพราะเป็นหนึ่งในปัจจัยพื้นฐานของชีวิต และสำหรับครอบครัวที่มีลูกหลาน บ้านยังสามารถทำหน้าที่เป็นทรัพย์สินที่ส่งต่อไปยังคนรุ่นถัดไปได้ แต่เมื่อรูปแบบครอบครัวเปลี่ยนไป คำถามก็เปลี่ยนตามถ้าคนคนหนึ่งไม่มีลูก ไม่มีทายาท หรือไม่ได้ต้องการส่งต่อทรัพย์สินให้ใคร การซื้อบ้านเพื่อถือครองไปตลอดชีวิตอาจมีเหตุผลแตกต่างจากคนที่ต้องการสร้างทรัพย์สินไว้ให้ครอบครัวอีกด้านหนึ่งคือกลุ่มคนที่มีทรัพยากรทางการเงินจำกัด ซึ่งอาจไม่ได้มีเงินออมเพียงพอสำหรับวัยเกษียณเมื่อเข้าสู่วัยหลังเกษียณ รายได้จากการทำงานลดลง หากมีบ้านเป็นทรัพย์สินก็ยังมีทางเลือกในการนำสินทรัพย์นั้นมาบริหารจัดการ เช่น การขายหรือแนวทางทางการเงินอย่างสินเชื่อที่อยู่อาศัยสำหรับผู้สูงอายุ (Reverse Mortgage) หากมีผลิตภัณฑ์และเงื่อนไขที่เหมาะสมแต่ถ้าไม่มีทั้งบ้าน ไม่มีเงินลงทุน และไม่มีเงินออมเพียงพอ ความเสี่ยงทางการเงินในวัยเกษียณก็จะสูงขึ้นแล้วถ้า “เช่า” แทนการซื้อ จะสร้างความมั่งคั่งได้อย่างไร?นายวิโรจน์ ตั้งเจริญ นายกสมาคมนักวางแผนการเงิน อธิบายว่า จุดแข็งของการเช่าคือใช้เงินก้อนเริ่มต้นน้อยกว่า ไม่ต้องจ่ายเงินดาวน์ก้อนใหญ่ และในหลายกรณีค่าเช่ารายเดือนอาจต่ำกว่าค่างวดผ่อนแต่สิ่งสำคัญคือ เงินที่ประหยัดได้จากการเช่าไม่ได้ควรหายไปกับการใช้จ่ายทั้งหมดคนที่เลือกเช่าและต้องการสร้างความมั่งคั่ง จึงควรนำเงินดาวน์ที่ไม่ต้องจ่าย รวมถึง “ส่วนต่าง” ระหว่างค่าเช่ากับค่างวดที่ต้องผ่อนบ้าน ไปออมและลงทุนอย่างต่อเนื่องพูดง่ายๆ คือ “เช่าได้ แต่ต้องสร้างทรัพย์สินอีกทางหนึ่ง”เพราะข้อเสียของการเช่าคือ เมื่อจ่ายค่าเช่าไปแล้ว เราไม่ได้เป็นเจ้าของสินทรัพย์นั้น เงินที่จ่ายจึงไม่ได้กลายเป็นสินทรัพย์ของเรา ในทางกลับกัน หากนำเงินส่วนต่างไปลงทุนอย่างมีวินัย เงินก้อนนั้นก็สามารถค่อยๆ สร้างเป็นความมั่งคั่งในรูปแบบอื่นได้นายวิโรจน์จึงเสนอว่า หากตัดสินใจเช่า ควรวางแผนเสมือนกับว่า “เราซื้อบ้าน” โดยคำนวณก่อนว่าหากซื้อจะต้องใช้เงินดาวน์เท่าไร ผ่อนเดือนละเท่าไร แล้วนำเงินที่ไม่ต้องจ่ายออกมาแบ่งลงทุนอย่างต่อเนื่องอย่างน้อยควรมีเงินสำรองฉุกเฉินประมาณ 6 เดือนก่อน จากนั้นจึงนำเงินส่วนที่เหลือไปลงทุนบ้าน รถ ยังเป็นสินทรัพย์ที่มั่นคงอีกหรือไม่ลองเทียบ 3 คน ใครมีทรัพย์สินอะไรเมื่อเวลาผ่านไป?นายวิโรจน์ ได้จำลองภาพของคน 3 กลุ่ม เพื่อให้เห็นความแตกต่างของการวางแผนการเงินระยะยาวว่า หากเลือก “ซื้อ” หรือ “เช่า” แต่ละแบบจะสร้างความมั่งคั่งแตกต่างกันอย่างไรนาย A ซื้อบ้าน ซื้อรถ แต่ลงทุนน้อย คนกลุ่มนี้มีทรัพย์สิน แต่ความมั่งคั่งส่วนใหญ่ผูกอยู่กับบ้านและรถบ้านอาจรักษาหรือเพิ่มมูลค่าได้ ขึ้นอยู่กับทำเลและความสามารถในการขายต่อ แต่รถเป็นสินทรัพย์ที่มูลค่าลดลงตามเวลาดังนั้น แม้จะมีทรัพย์สินจำนวนมากบนกระดาษ แต่หากทรัพย์สินเหล่านั้นขายหรือเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ยาก ก็อาจเกิดปัญหาสภาพคล่องในอนาคตนาย B เช่าบ้าน ไม่ซื้อรถ และนำเงินส่วนต่างไปลงทุน คนกลุ่มนี้ไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง แต่กำลังสร้างความมั่งคั่งผ่านสินทรัพย์ทางการเงินแทนข้อสำคัญคือ ต้องลงทุนอย่างสม่ำเสมอและมีวินัย เพราะหากหยุดลงทุนหรือเอาเงินส่วนต่างไปใช้จ่ายทั้งหมด ข้อได้เปรียบของการเช่าก็อาจหายไปนาย C เช่าบ้าน ไม่ซื้อรถ และไม่ได้ลงทุน กรณีนี้คือไม่มีทั้งบ้าน ไม่มีรถ และไม่มีสินทรัพย์จากการลงทุนแม้ระหว่างทางจะมีค่าใช้จ่ายด้านที่อยู่อาศัยที่ยืดหยุ่นกว่า แต่เมื่อเข้าสู่วัยเกษียณก็อาจไม่มีสินทรัพย์เพียงพอรองรับชีวิตจุดนี้จึงทำให้เห็นว่า “การเช่า” ไม่ได้แปลว่าไม่มีความมั่นคงโดยอัตโนมัติ แต่ความมั่นคงของคนเช่าจะต้องถูกสร้างผ่านการออมและการลงทุนในรูปแบบอื่นบ้านกับรถก็ไม่เหมือนกันสำหรับรถยนต์ นายวิโรจน์มองว่า ต้องดูว่าจำเป็นต้องใช้ในระยะยาวหรือไม่ เพราะรถเป็นสินทรัพย์ที่เสื่อมมูลค่าหากซื้อรถแล้วใช้เป็นเวลานาน เช่น 8-10 ปี การซื้ออาจเหมาะสมกว่าการเช่า แต่หากเป็นสินทรัพย์ที่เทคโนโลยีเปลี่ยนเร็ว เช่น รถยนต์ไฟฟ้า การเช่าอาจเป็นอีกทางเลือกสำหรับคนที่ต้องการลดความเสี่ยงจากการถือสินทรัพย์ที่ราคาตกเร็วหลักคิดจึงไม่ใช่ว่า “ซื้อดีกว่าเช่า” หรือ “เช่าดีกว่าซื้อ” แต่ต้องดูว่าเราจะใช้งานสินทรัพย์นั้นนานแค่ไหน และสินทรัพย์นั้นมีแนวโน้มรักษามูลค่าได้มากน้อยเพียงใดแล้วถ้าเช่าไปเรื่อยๆ ค่าเช่าเพิ่มขึ้นล่ะ?การเช่าก็มีความเสี่ยง โดยเฉพาะเมื่อค่าเช่าเพิ่มขึ้นเร็วกว่ารายได้ แต่ข้อดีของคนเช่าคือมีความยืดหยุ่นในการเปลี่ยนที่อยู่ หากค่าเช่าสูงขึ้นมาก ก็สามารถเปรียบเทียบทางเลือกและย้ายไปยังพื้นที่หรือห้องที่เหมาะกับงบประมาณมากกว่าได้ในทางกลับกัน คนที่ซื้อบ้านก็มีต้นทุนเช่นกัน ทั้งดอกเบี้ย ภาระผ่อน และสภาพคล่องที่ติดอยู่กับอสังหาริมทรัพย์ดังนั้น ก่อนตัดสินใจซื้อหรือเช่า จึงต้องคำนวณทั้งต้นทุนระยะยาวและความสามารถในการรับภาระของตัวเองถ้าเช่าแล้วไม่ลงทุน สุดท้ายอาจไม่มี “Wealth”นี่คือหัวใจสำคัญของเรื่อง นายวิโรจน์อธิบายว่า คนเช่าจะไม่ได้รับความมั่งคั่งจากสินทรัพย์ที่เช่า เพราะไม่ได้เป็นเจ้าของ แต่สามารถสร้างความมั่งคั่งจากช่องทางอื่นได้ ผ่านการออมและการลงทุนดังนั้น “เช่า” จึงไม่ใช่ปัญหาในตัวมันเอง ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อคนหนึ่งเลือกเช่า แต่ไม่ได้สร้างทรัพย์สินอื่นควบคู่กัo ค่าเช่าที่จ่ายทุกเดือนจึงกลายเป็นค่าใช้จ่าย ขณะที่เงินที่เหลือจากการไม่ซื้อบ้านก็ถูกใช้ไปทั้งหมดเช่นกัน เมื่อเวลาผ่านไป คนกลุ่มนี้อาจไม่มีทั้งบ้านและเงินลงทุนทำไมคนรุ่นใหม่ถึงเลือก “เช่า” มากขึ้น?อีกเหตุผลหนึ่งคือชีวิตของคนรุ่นใหม่มีความยืดหยุ่นมากขึ้น ทั้งการเปลี่ยนงาน การย้ายเมือง การทำงานแบบ Gig Economy รวมถึงการแต่งงานช้าลงหรืออาจไม่มีลูกการมีบ้านจึงอาจกลายเป็นภาระสำหรับบางคน เพราะบ้านเป็นสินทรัพย์ที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ และหากต้องย้ายงานหรือย้ายประเทศ ก็ต้องจัดการกับบ้านที่ซื้อไว้ในมุมนี้ การเช่าจึงให้ “ความยืดหยุ่น” มากกว่า แต่การไม่มีบ้านก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีความมั่นคงเพราะความมั่นคงอาจเปลี่ยนจากการมี “บ้านเป็นของตัวเอง” ไปเป็นการมี “เงินออมและสินทรัพย์ที่เพียงพอสำหรับดูแลตัวเอง”สุดท้ายแล้ว “ความมั่นคง” อาจไม่ได้แปลว่าต้องมีบ้านดร.นณริฏ มองว่า การมีบ้านเป็นของตัวเองยังมีข้อได้เปรียบด้านความมั่นคง เพราะเจ้าของสามารถอยู่อาศัยได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องสัญญาเช่าหรือค่าเช่าที่อาจปรับขึ้นแต่หากสังคมเข้าสู่ยุคที่คนเช่ามากขึ้น ภาครัฐก็อาจต้องเข้ามามีบทบาทมากขึ้นเช่นกัน ทั้งเรื่อง Social Housing และการกำกับดูแลตลาดเช่า เพื่อไม่ให้คนรายได้น้อยถูกผลักออกจากที่อยู่อาศัยเมื่อค่าเช่าเพิ่มขึ้นเพราะสุดท้ายแล้ว “บ้าน” ยังเป็นปัจจัยพื้นฐานของชีวิต ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบการซื้อหรือการเช่า ขณะที่สำหรับคนรุ่นใหม่ คำถามสำคัญอาจไม่ใช่ “ฉันต้องมีบ้านหรือไม่?” แต่เป็น “ถ้าฉันไม่มีบ้าน แล้วฉันกำลังสร้างอะไรไว้แทน?”เพราะการเช่าอาจทำให้มีเงินเหลือ มีความยืดหยุ่น และเคลื่อนย้ายชีวิตได้ง่ายขึ้น แต่หากเงินที่เหลือไม่ได้ถูกเปลี่ยนเป็นเงินออมและการลงทุน เมื่อถึงวันที่ทำงานไม่ได้แล้ว คำถามเดิมก็อาจย้อนกลับมาอีกครั้งว่า“เช่ามาทั้งชีวิต แล้วแก่ไป…เรามีอะไร?”แหล่งที่มาข่าวและภาพต้นฉบับ pptvhd36https://www.pptvhd36.com/wealth/economic/284341

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม

ประกันภัย

เดิมพันใหม่ธุรกิจประกันไทยนายกสมาคมเปิดใจรับมือ ‘ภัยพิบัติ’

05/10/2026

“พูดตรง ๆ มาทีเดียวแรง ๆ ไม่กลัว เท่ากับมาหลายรอบ ทีละหน่อย” เป็นประโยคสั้น ๆ จาก “ดร.สมพร สืบถวิลกุล” นายกสมาคมประกันวินาศภัยไทย สะท้อนมุมมองของธุรกิจประกันภัยต่อสถานการณ์ภัยพิบัติ ที่เพิ่งเข้าไปรับโจทย์ใหญ่จากรัฐบาลมา ซึ่งขณะนี้ “ระบบประกันภัยพิบัติแห่งชาติ” ได้เริ่มแล้ว ตั้งแต่วันที่ 1 ต.ค. 2569 โดยรัฐบาลซื้อเบี้ยประกันให้กับประชาชนคนไทยทั้งประเทศราว 30 ล้านครัวเรือน รวม 15,500 ล้านบาท คุ้มครอง 3 ภัยหลัก คือ น้ำท่วม วาตภัย และแผ่นดินไหว คิดเป็นมูลค่าความคุ้มครองราว 75,000 ล้านบาทรัฐดึงประกันเยียวยาภัยพิบัติโดย “ดร.สมพร” เล่าที่มาที่ไปว่า ที่ผ่านมาทุกครั้งเมื่อเกิดภัยพิบัติรัฐบาลต้องจัดสรรงบประมาณเข้ามาช่วยเหลือประชาชน โดยเฉลี่ยแต่ละปีประมาณ 20,000-30,000 ล้านบาท ขณะที่ปี 2554 ที่เกิดภัยขนาดใหญ่อาจขึ้นไปถึง 50,000-60,000 ล้านบาท ซึ่งการประกันภัยพิบัติครั้งนี้ดึงระบบประกันภัยเข้ามารับความเสี่ยงบางส่วนไว้ล่วงหน้า“พูดง่าย ๆ คือ แทนที่รัฐจะรับความเสี่ยงทั้งหมดไว้เอง ก็ใช้ระบบประกันภัยเข้ามาช่วยรับภาระบางส่วนล่วงหน้า ขณะเดียวกันบริษัทประกันภัยไทยที่เข้าร่วมโครงการก็ไม่ได้ต้องแบกรับความเสี่ยงทั้งหมดไว้เพียงลำพัง เพราะมีการกระจายความเสี่ยงส่วนหนึ่งต่อไปยังบริษัทรับประกันภัยต่อ (Reinsurance) ในต่างประเทศ คือไม่มีบริษัทประกันภัยไหนรับประกันมาแล้วเก็บความเสี่ยงกอดไว้คนเดียว ทุกบริษัทมีระบบบริหารความเสี่ยง และโครงการนี้ก็เหมือนกัน”โดยความเสียหายในชั้นแรกไม่เกิน 5,000 ล้านบาท จะเป็นส่วนที่ระบบประกันภัยในประเทศรับไว้ ส่วนที่เกิน 5,000 ล้านบาทไปจนถึงวงเงินสูงสุด 75,000 ล้านบาท มีการซื้อประกันภัยต่อ นั่นหมายความว่า หากเกิดภัยขนาดใหญ่ความเสียหายส่วนหนึ่งจะถูกกระจายออกไปยังตลาดประกันภัยต่อต่างประเทศ ไม่ได้กองอยู่บนงบดุลของบริษัทประกันไทยเพียงอย่างเดียวจำกัดความคุ้มครอง “ตัวบ้าน”“ดร.สมพร” กล่าวว่า เป้าหมาย 30 ล้านหลังคาเรือนที่จะได้รับการประกันภัย จะยึดนิยามคำว่า “บ้าน” ตามหลักตามกฎหมายทะเบียนราษฎร แต่หัวใจสำคัญคือ ต้องเป็น “สถานที่ที่มีการอยู่อาศัยเป็นประจำจริง” บ้านที่มีบ้านเลขที่ และมีคนอยู่อาศัยเป็นประจำจะอยู่ในข่าย ขณะที่บ้านซึ่งมีสภาพเป็นที่อยู่อาศัย แต่ยังไม่มีบ้านเลขที่ก็ไม่ได้ถูกทิ้ง เพราะกระทรวงมหาดไทยได้สำรวจและขึ้นบัญชีไว้แล้วกว่า 400,000 หลัง“การมีบ้านเลขที่อย่างเดียวไม่ได้เป็นตั๋วผ่านอัตโนมัติ หากสถานที่นั้นไม่ได้ใช้เป็นบ้านอยู่อาศัยเป็นประจำ หรือถูกใช้เป็นโรงงาน สถานประกอบการ หรือวัด ก็ไม่เข้าเงื่อนไข ส่วนคอนโดมิเนียมก็เช่นเดียวกัน หากแต่ละห้องมีบ้านเลขที่แยกกัน ห้องชุดนั้นสามารถนับเป็นบ้านและได้รับความคุ้มครองตามเงื่อนไขได้ ส่วนกรณีคนหนึ่งมีบ้านหลายหลัง หรือมีบ้านที่ปล่อยเช่า หลักไม่ได้ดูว่าคนหนึ่งคนมีสิทธิแค่บ้านเดียว แต่ดูเป็นรายหลังคาเรือน หากบ้านแต่ละหลังมีการอยู่อาศัยเป็นประจำและเข้าเงื่อนไข ก็สามารถแจ้งความเสียหายแยกกันได้”สิ่งที่อยากให้ประชาชนเข้าใจให้ตรงกัน คือ “ประกันบ้าน” ไม่ได้หมายถึงทุกอย่างที่อยู่ใต้หลังคา จะได้รับความคุ้มครองไปด้วย เพราะสิ่งที่คุ้มครองคือ “สิ่งปลูกสร้าง” และสิ่งที่ติดตรึงเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน เช่น ตู้บิลต์อิน เฟอร์นิเจอร์ที่ยึดติดกับผนัง วอลเปเปอร์ หรือส่วนประกอบอื่นที่ติดตั้งถาวรกับอาคาร ส่วนเฟอร์นิเจอร์ลอยตัว เครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องใช้ส่วนตัว ต้นไม้ รวมถึงรั้วบ้าน ไม่อยู่ในความคุ้มครองอีกตัวเลขที่อาจทำให้เกิดความเข้าใจคลาดเคลื่อน ก็คือ วงเงินคุ้มครองสูงสุด 100,000 บาทต่อหลัง นั่นคือ “เพดาน” ความคุ้มครอง ไม่ใช่จำนวนเงินเหมาจ่ายให้ทุกบ้าน โดยเงื่อนไขแรก คือ ต้องเป็นความเสียหายจากน้ำท่วม พายุ และแผ่นดินไหว และพื้นที่ต้องได้รับการประกาศเป็นเขตภัยพิบัติ จากนั้นจึงพิจารณาว่าบ้านได้รับความเสียหายจริงมากน้อยแค่ไหนกรณีน้ำท่วม หากเข้าเงื่อนไขจะมีการจ่ายค่าเสียหายเบื้องต้น 10,000 บาทก่อน เพื่อให้ประชาชนมีเงินสำหรับบรรเทาความเดือดร้อนโดยไม่ต้องรอให้การประเมินความเสียหายทั้งหมดเสร็จ จากนั้นจึงคำนวณความเสียหายจริงและจ่ายส่วนเพิ่มเติม โดยรวมแล้วไม่เกิน 100,000 บาท ซึ่งหากจ่าย 10,000 บาทแรกไปแล้ว แต่สุดท้ายพบว่าบ้านเสียหายจริงเพียง 5,000 บาท บริษัทประกันจะไม่ตามเรียกเงินที่จ่ายไปเกินกลับคืน“จ่ายแล้วจ่ายเลย เพราะเงิน 10,000 บาทแรกเป็นค่าเสียหายเบื้องต้น เพื่อให้ประชาชนได้รับความช่วยเหลือก่อน”สำหรับวาตภัยและแผ่นดินไหว ค่าเสียหายเบื้องต้นอยู่ที่ 5,000 บาท ก่อนเข้าสู่กระบวนการประเมินความเสียหายจริง โดยวงเงินรวมยังสูงสุดไม่เกิน 100,000 บาทต่อครั้งต่อหลังคาเรือนเช่นเดียวกันคุ้มครองชีวิตสูงสุด 2 ล้านบาทนอกจากนี้ “ดร.สมพร” กล่าวอีกว่า ที่สำคัญไม่แพ้ความเสียหายต่อทรัพย์สิน คือ กรมธรรม์อุบัติเหตุสำหรับประชาชนที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติ โดยหากประชาชนสัญชาติไทยเสียชีวิตโดยตรงจากน้ำท่วม พายุ หรือแผ่นดินไหว ในพื้นที่ซึ่งประกาศเป็นเขตภัยพิบัติ จะได้รับความคุ้มครอง 2 ล้านบาทต่อคนตามเงื่อนไขกรมธรรม์ จะจ่ายให้ทายาทโดยธรรม ส่วนกรณีทุพพลภาพถาวรสิ้นเชิง จะได้รับ 200,000 บาทต่อคน โดยต้องมีการรับรองจากแพทย์ตามหลักเกณฑ์ ความคุ้มครองนี้จำกัดเฉพาะประชาชนสัญชาติไทย จึงไม่ครอบคลุมชาวต่างชาติที่เข้ามาทำงานหรือท่องเที่ยวในประเทศไทยดึง 11 บริษัทร่วมแชร์ความเสี่ยง“นายกสมาคมประกันวินาศภัยไทย” กล่าวว่า ความเสียหายที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ 1 ต.ค. 2569 จะไม่เข้าข่าย เพราะกรมธรรม์เริ่มมีผลวันที่ 1 ต.ค. 2569 ดังนั้น ความเสียหายที่เกิดขึ้นก่อนกรมธรรม์มีผล ไม่สามารถนำมาเรียกร้องย้อนหลังได้ แม้ผลกระทบบางส่วนจะต่อเนื่องข้ามวันที่ 1 ต.ค. ก็ตาม โดยประชาชนที่ได้รับความเสียหายจากเหตุเดิมยังสามารถรับความช่วยเหลือผ่านมาตรการเยียวยาของภาครัฐที่มีอยู่ แต่จะเป็นคนละกลไกกับกรมธรรม์ชุดนี้ทั้งนี้ โครงการนี้มีบริษัทประกันวินาศภัยเข้าร่วมรับประกัน 11 แห่ง ได้แก่ บมจ.กรุงเทพประกันภัย, บมจ.กรุงไทยพานิชประกันภัย, บริษัท คุ้มภัยโตเกียวมารีนประกันภัย (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน), บริษัท ทิพยประกันภัย จำกัด (มหาชน), บริษัท ไทยไพบูลย์ประกันภัย จำกัด (มหาชน), บริษัท ประกันภัยไทยวิวัฒน์ จำกัด (มหาชน), บริษัท ฟอลคอนประกันภัย จำกัด (มหาชน), บริษัท เมืองไทยประกันภัย จำกัด (มหาชน), บริษัท วิริยะประกันภัย จำกัด (มหาชน), บริษัท เอ็ม เอส ไอ จี ประกันภัย (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) และบริษัท ไอแคร์ ประกันภัย จำกัด (มหาชน)ภัยรุนแรงไม่น่ากลัวเท่าเกิดถี่สิ่งที่จับตามองหลังจากนี้ไม่ได้มีเพียงขนาดของภัยแต่ละครั้ง แต่ “ความถี่” อาจเป็นตัวแปรที่น่ากังวลไม่แพ้กัน โดยในมุมของตลาดประกันภัยต่อจะมองว่าความเสี่ยงภัยพิบัติของประเทศไทยยังไม่ได้สูงมากเมื่อเทียบกับอีกหลายประเทศ“ไทยมีน้ำท่วมเป็นความเสี่ยงหลัก เริ่มมีความเสี่ยงจากแผ่นดินไหวเพิ่มเข้ามา ขณะที่วาตภัยมักกระจุกตัวอยู่ในบางพื้นที่ แต่ธรรมชาติของภัยกำลังเป็นสิ่งที่ต้องติดตามอย่างใกล้ชิดมากขึ้น พูดตรง ๆ มาทีเดียวแรง ๆ ไม่กลัว เท่ามาหลายรอบทีละหน่อย เพราะถ้ามาทีเดียวความเสียหายก้อนใหญ่ก็เข้าสู่ระบบประกันภัยต่อ แต่ถ้ามาทีละรอบ และแต่ละครั้งยังอยู่ในชั้นความเสี่ยงที่เรารับไว้เอง ก็เป็นภาระของระบบประกันภัยในประเทศแต่ละครั้ง” นายกสมาคมประกันวินาศภัยไทยกล่าวแหล่งที่มาข่าวและภาพต้นฉบับประชาชาติธุรกิจออนไลน์https://www.prachachat.net/finance/news-2075621

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม

คลังความรู้

21/3 EXTRA UNIVERSE เมื่อ 'สิ่งที่เกิน' อาจเป็นสิ่งที่โลกกำลังขาด

เอไอเอ เดินหน้ามอบเงินบริจาคให้แก่สภากาชาดไทย เป็นปีที่ 4 จำนวนกว่า 1.4 ล้านบาท จากการจัดกิจกรรม AIA One Billion Trail 2025

“แม่น้ำดานูบ” เสน่ห์ของสายน้ำประวัติศาสตร์แห่งทวีปยุโรป

“เช่าทั้งชีวิต” แล้วแก่ไปเราจะมีอะไรเป็นของตัวเอง?

เดิมพันใหม่ธุรกิจประกันไทยนายกสมาคมเปิดใจรับมือ ‘ภัยพิบัติ’

ครั้งแรกในไทย! นิทรรศการ “MOLLY 20th Anniversary” จัดใหญ่กลางอุทยาน 100 ปี จุฬาฯ

ผลพวงฝนตกหนักและเอลนีโญ ดอกไม้บานสะพรั่งกลาง “ทะเลทรายอาตากามา” ที่แห้งแล้งที่สุด

หมวดหมู่คลังความรู้

คลังความรู้อื่นๆ

ซากุระเมืองไทย “ภูลมโล” บานสะพรั่งสวยงามแล้ว เที่ยวได้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

6 กลยุทธ์ในการวางแผนภาษี

สาวอึ้งค่าผ่าตัด ไม่รู้ประกันเปลี่ยนวงเงิน ควักส่วนต่างอ่วม เหมือน รพ.มัดมือชก ออกเป็นใบบริจาค

เอไอเอ ประเทศไทย ร่วมรณรงค์ความปลอดภัยการเดินทางและการส่งเสริมการประกันภัยในช่วงเทศกาลสงกรานต์

สมาคมประกันชีวิตไทยเตือนหากยกเลิกประกันชีวิตก่อนเกณฑ์ที่กรมสรรพากรกำหนดอาจเสียสิทธิลดหย่อนภาษี